Personen in beeld

carte blanche
geeft ruimte

Stefan Jung

Het individu als uitgangspunt
Stefan Jung werd geboren in Den Bosch in een muzikantengezin. Eind jaren zestig vertrok hij naar Amsterdam, waar hij bij het politieke Theater Terzijde van Annemarie Prins een spel- en regiestage liep. In dezelfde tijd kwam hij in aanraking met de foolsbeweging en leerde hij van Carlos Trafic en Django Edwards het clownsvak. Bij Psychopolis, de experimentele kunstacademie in Den Haag, volgde hij workshops bij filmer Frans Zwartjes en muziekkunstenaar Michel Waisvisz.
Ervaringen die hij verwerkte in het theaterproject waarmee hij in 1976 zijn studie aan de sociale academie in Eindhoven afrondde en die zijn latere werk zouden bepalen.
Ook bij Carte Blanche zijn ze zichtbaar:
Theater als combinatie van muziek, beweging, beeld en tekst. Maar vooral theater, waarin het individu, wie iemand is, het uitgangspunt is, met samenspel als noodzakelijke voorwaarde.

Balanceren op de rand
Stefan Jung werkte als speldocent en regisseur bij verschillende zorginstellingen en organiseerde in de jaren ’80 grote meespeelspektakels voor en met verstandelijk gehandicapten. Bij Het Werktheater maakte hij theatervoorstellingen-op-maat en bij groepen als De Trust, Het Vervolg en Amai was hij als acteur te zien in uiteenlopende rollen. In veel van die rollen en ook in zijn solovoorstellingen balanceren de hoofdfiguren vaak op de rand tussen normaal en abnormaal, ze zijn in strijd met zichzelf en hun omgeving.
Een gegeven dat als een rode draad door zijn werk loopt.

Ontsnappen uit een keurslijf
"In mijn werk gaat het bijna altijd over individuen die door hun eigenaardigheden in de verdrukking komen. Over aanpassing, ontsnappen uit een keurslijf, overleven. Bij verstandelijk gehandicapten is dat het duidelijkst. Ze worden omringd met zorg. Elke onverwachte gebeurtenis wordt uit hun leven gebannen. Van ’s morgens tot ’s avonds is hun tijd ingedeeld.  
De intellectuele mogelijkheden van verstandelijk gehandicapten hebben een plafond. Als je je daar op concentreert dan zie je stabiliteit, geen beweging. Ze kunnen niet rekenen, vraag het ze dan ook niet. Het heeft geen perspectief en dat kost bakken energie. Maar als je zoekt naar de emotionele en spirituele mogelijkheden dan blijkt dat die oneindig zijn.”

Niet in hokjes denken
“Ik probeer mensen een kader te bieden waarbinnen ze kunnen losbreken. Een metafoor die hen vrij laat. Wat je dan te zien krijgt is intrigerend, voor het publiek maar ook voor mij als regisseur en voor de ‘normale’ medespelers. Mensen zien het vaak als een zwaktebod als je werkt met mensen die zorg behoeven. Alsof het geen volwaardig theater op kan leveren. Dat is een vergissing. Je moet alleen niet in hokjes denken en precies willen benoemen wat iets is.”

Een beperking als motor
“In de workshops en in de Werkplaats ben ik er niet in eerste instantie op uit mensen aan het spelen krijgen. Ik wil ik de artiest in hen vrijmaken. We schilderen, maken muziek, bewegen en zijn bezig met tekst. Het is een zoektocht waarbij je oog moet hebben voor iemands onvolkomenheden en afwijkingen, ze niet proberen te verdoezelen, maar ze te gebruiken als de motor waarmee kunst wordt gemaakt."
 

carte blanche
geeft ruimte

Stefan Jung
Stefan Jung
Al vanaf de oprichting van Carte Blanche is Stefan Jung artistiek leider. Zijn enthousiasme, creativiteit en theaterblik zorgen voor de mooiste theaterstukken.
 
Facebook Twitter